دوست دارم که بیایی و دلم شاد کنی/مرغ جانم ای نگار از قفس آزاد کنی نیست در داخل ذهنم شرری جز لب تو/لب من همچو مرید است و مرادش لب تو اگر ای ترک سیه مو تو به ما باز آیی/همچو ایام گذشته نازنینا محرم راز آیی بشوم تا به حشر معتکف آن دو هلال/تا سکر باده کشم از سر آن عین زلال ای که بعد لب تو سرخی دنیا اسود...

نمی توان بگویم چرا عاشقت هستم...چون «چرا» زاییده ی عقل است و عشق عصیان دل علیه عقل